Po diagnozie czuję się gorzej, czy to normalne

Wiele osób spodziewa się, że diagnoza przyniesie samą ulgę. Tymczasem po niej często przychodzi też smutek, złość, żal albo poczucie przytłoczenia. Jeśli tak masz, to zupełnie normalne i nie oznacza, że coś jest z Tobą nie tak ani że diagnoza była błędem.

Skąd się bierze gorsze samopoczucie

Diagnoza porządkuje obraz, ale też zmusza do przyjrzenia się całemu życiu na nowo. Nagle wiele trudności układa się w spójną całość, a razem z ulgą pojawia się żal za latami, w których nikt tego nie zauważył. To naturalny proces, w którym mieszają się sprzeczne uczucia. O tym, że po diagnozie potrafią się one przeplatać, piszę też przy okazji poradnika pierwszych kroków.

Żałoba za dawnym obrazem siebie

Część osób przeżywa coś w rodzaju żałoby. Trzeba pożegnać przekonanie, że wystarczyło się bardziej postarać, i uznać, że za trudnościami stała konkretna różnica w funkcjonowaniu. To bywa bolesne, ale też uwalniające, bo zdejmuje z Ciebie winę, którą nosiłaś albo nosiłeś latami.

Kiedy diagnoza odsłania zmęczenie

Czasem gorsze samopoczucie pojawia się dlatego, że diagnoza pozwala wreszcie odpuścić ciągłe nadrabianie i maskowanie. Gdy przestajesz napinać się na siłę, na wierzch wychodzi nagromadzone wyczerpanie. To bywa początek wypalenia w ADHD albo autystycznego wypalenia, które dotąd tłumiłaś albo tłumiłeś. Warto potraktować to poważnie i dać sobie czas na regenerację.

Kiedy to nie mija

Przejściowe pogorszenie jest częścią procesu, ale jeśli obniżony nastrój się utrzymuje albo pojawiają się myśli, które Cię niepokoją, nie zostawaj z tym sam. Warto sięgnąć po wsparcie, na przykład psychoterapię albo coaching. Diagnoza ma być początkiem realnej pomocy, o czym piszę w artykule po co diagnoza ADHD w dorosłości. Jeśli masz wątpliwości co do samego rozpoznania, pomocny bywa artykuł co zrobić, jeśli wątpię w swoją diagnozę.