Spektrum autyzmu u dorosłych

U dorosłych spektrum autyzmu często wygląda inaczej niż w podręcznikowym opisie dziecka. Wiele osób przez dziesięciolecia funkcjonuje bez diagnozy, z poczuciem, że są inne, że relacje wymagają od nich więcej wysiłku i że świat bywa dla nich za głośny i za szybki. Dopiero kryzys, wypalenie albo diagnoza u kogoś bliskiego skłania do przyjrzenia się sobie.

Dlaczego autyzm u dorosłych bywa niewidoczny

Głównym powodem jest maskowanie, czyli lata uczenia się, jak wyglądać typowo. Kopiowanie zachowań, przygotowywanie się do rozmów i tłumienie własnych reakcji sprawiają, że z zewnątrz trudności są niewidoczne. Kosztuje to jednak ogromnie dużo energii i po latach prowadzi do autystycznego wypalenia.

Jak to wygląda na co dzień

Doświadczenia bywają różne, ale często powtarzają się pewne wątki.

• Relacje i sytuacje społeczne męczą bardziej, niż chce się to przyznać.
• Zmiany planów i niejasne sytuacje wywołują duży dyskomfort.
• Bodźce, czyli hałas, światło i tłum, szybko prowadzą do przeciążenia sensorycznego.
• Pomagają rutyny, przewidywalność i stimming.

Autyzm i ADHD u dorosłych

U wielu dorosłych cechy spektrum przeplatają się z ADHD. Gdy oba obszary są obecne, mówimy o AuDHD, a ich potrzeby potrafią ciągnąć w przeciwne strony. Dlatego przy diagnozie warto patrzeć na oba obszary, co umożliwia diagnoza łączona.

Po co diagnoza w dorosłości

Diagnoza spektrum w dorosłości rzadko coś naprawia, bo nie ma czego naprawiać. Porządkuje za to obraz i pozwala przestać obwiniać się za trudności, które mają konkretne źródło. Jeśli rozpoznajesz w tym siebie, warto sprawdzić to spokojnie w ramach diagnozy autyzmu u dorosłych.