Zespół Aspergera u dorosłych

Zespół Aspergera to określenie, które wiele dorosłych osób wciąż odnosi do siebie, choć w oficjalnych klasyfikacjach już nie funkcjonuje jako osobna diagnoza. Opisywał osoby w spektrum autyzmu, które nie mają niepełnosprawności intelektualnej ani opóźnienia w rozwoju mowy, a jednocześnie doświadczają autystycznych trudności w relacjach i odbiorze bodźców.

Dlaczego nazwa zniknęła z klasyfikacji

W klasyfikacji DSM-5 zespół Aspergera został włączony do jednej, szerokiej kategorii spektrum autyzmu. Podobnie stało się w ICD-11. Powodem było to, że granica między Aspergerem a innymi postaciami autyzmu okazała się nieostra i mało użyteczna diagnostycznie. Zamiast osobnych etykiet mówi się dziś o spektrum, w którym opisuje się nasilenie trudności i potrzebę wsparcia.

Dlaczego wiele osób wciąż jej używa

Dla części dorosłych zespół Aspergera to ważny element tożsamości. Dostały tę diagnozę, zanim nazwa zniknęła, albo utożsamiają się z nią, bo dobrze oddaje ich doświadczenie. To zrozumiałe. Nazwa może pozostać osobistym określeniem, nawet jeśli w dokumentacji medycznej używa się dziś rozpoznania ze spektrum autyzmu.

Jak to wygląda u dorosłych

Obraz jest podobny do tego, co opisuję w artykule o spektrum autyzmu u dorosłych. Relacje wymagają większego wysiłku, zmiany i niejasne sytuacje bywają trudne, a bodźce łatwo prowadzą do przeciążenia sensorycznego. Częste jest też wieloletnie maskowanie, które ukrywa trudności kosztem energii.

Co zrobić z podejrzeniem

Jeśli rozpoznajesz u siebie cechy, które kiedyś opisywano jako zespół Aspergera, dziś sprawdza się je w ramach diagnozy spektrum autyzmu u dorosłych. Sama zmiana nazwy niczego nie umniejsza. Twoje doświadczenie pozostaje takie samo, zmienił się tylko sposób, w jaki opisuje je klasyfikacja.