Zespół Aspergera u dorosłych

Zespół Aspergera to określenie, które wiele dorosłych osób wciąż odnosi do siebie, choć w oficjalnych klasyfikacjach już nie funkcjonuje jako osobna diagnoza. Opisywał osoby w spektrum autyzmu, które nie mają niepełnosprawności intelektualnej ani opóźnienia w rozwoju mowy, a jednocześnie doświadczają autystycznych trudności w relacjach i odbiorze bodźców.

Dlaczego pojęcie zniknęło z klasyfikacji

Przez lata zespół Aspergera był oddzielną jednostką. W 2013 roku klasyfikacja DSM-5 połączyła dawne rozpoznania w jedną kategorię, czyli zaburzenia ze spektrum autyzmu. Powód był praktyczny. Granice między dawnymi jednostkami okazały się nieostre, a te same cechy różni specjaliści nazywali różnie. Wspólna kategoria z opisem poziomu potrzebnego wsparcia lepiej oddaje rzeczywistość.

Osoba, która dawniej otrzymałaby rozpoznanie zespołu Aspergera, dziś zwykle dostaje diagnozę spektrum autyzmu z zaznaczeniem, że wymaga wsparcia w mniejszym zakresie.

Dlaczego termin wciąż jest w użyciu

Wiele osób zdiagnozowanych przed zmianą klasyfikacji identyfikuje się z określeniem Asperger i traktuje je jako część swojej tożsamości. Termin bywa też wygodnym skrótem myślowym. Warto jednak wiedzieć, że w praktyce diagnostycznej dorosły dostaje dziś rozpoznanie ze spektrum autyzmu, a nie zespołu Aspergera.

Jak wygląda u dorosłych

Obraz pokrywa się z tym, co opisuję w artykule spektrum autyzmu u dorosłych. Dominują męczące relacje społeczne, silna potrzeba przewidywalności, głębokie zainteresowania i wrażliwość sensoryczna, przy zachowanej sprawności intelektualnej i językowej. Wiele osób długo maskuje te cechy i trafia na diagnozę dopiero po okresie wyczerpania.

Jeśli rozpoznajesz u siebie te doświadczenia, potwierdzenie daje diagnoza autyzmu u dorosłych.