Nadpobudliwość psychoruchowa u dorosłych

Nadpobudliwość psychoruchowa to jeden z podstawowych obszarów ADHD, obok trudności z uwagą i impulsywności. Oznacza nadmiar energii i trudność z pozostawaniem w bezruchu. U dzieci widać ją najczęściej jako bieganie i niemożność usiedzenia. U dorosłych jej obraz się zmienia.

Jak nadpobudliwość wygląda u dorosłych

W dorosłości nadpobudliwość rzadko przybiera formę widocznego biegania. Częściej zamienia się w wewnętrzny niepokój, czyli poczucie, że w środku ciągle coś się dzieje. Zawsze opisuję to obrazowo. Nadpobudliwość psychoruchowa jest formą wyrażonego rozedrgania, a wewnętrzny niepokój to to samo rozedrganie, tyle że niewyrażone, odczuwane w środku.

W praktyce to na przykład wiercenie się, poruszanie nogą, potrzeba ciągłego zajęcia, trudność z odpoczynkiem i nudą oraz uczucie napędu, którego trudno wyciszyć.

Dlaczego obraz się zmienia z wiekiem

ADHD nie znika z wiekiem, ale jego objawy dojrzewają razem z człowiekiem. Widoczna ruchliwość z dzieciństwa u wielu dorosłych przechodzi w napięcie odczuwane wewnętrznie. Dlatego ktoś, kto z zewnątrz wydaje się spokojny, może w środku mierzyć się ze stałym niepokojem. To jeden z powodów, dla których ADHD u dorosłych bywa trudniej zauważyć.

Co to znaczy w praktyce

Wewnętrzny niepokój bywa męczący i łatwo pomylić go z lękiem albo ze stresem. Rozpoznanie, że stoi za nim nadpobudliwość typowa dla ADHD, pomaga zrozumieć jego źródło i dobrać wsparcie. Jeśli rozpoznajesz u siebie takie stałe rozedrganie razem z trudnościami z uwagą, warto sprawdzić to w ramach diagnozy ADHD u dorosłych.